شناخت شناسی

کارگردانی از توی اتاق

یه تیم فیلم‌سازی تو یه عمارت آماده‌ی ضبط یه پلانه. کارگردان تو یه اتاق دیگه نشسته و صحنه رو فقط از روی مانیتور می‌بینه. بعد از هر ضبط می‌گه نور کمه. تیم نور هی نور اضافه می‌کنه و باز همون جواب رو می‌شنوه. آخر یکی از نورپردازها کلافه می‌شه و ازش می‌خواد بیاد بیرون و صحنه رو از نزدیک ببینه. کارگردان می‌بینه نور اون‌قدر زیاده که داره تصویر رو می‌سوزونه. مشکل از نور نبود، از تنظیمات مانیتور بود. ما هم همون کارگردانیم: تو کاسه‌ی سرمون نشستیم و جهان رو از دریچه‌ی ذهنمون می‌بینیم، آلوده به تنظیمات روان، تجربه‌ها و دانسته‌هامون. فرقمون با اون کارگردان اینه که ما هیچ‌وقت نتونستیم از اتاق بیرون بیایم